بدنی پراز جراحت آشكار و نهان

تيرداد نصری

بدنی پر از جراحت آشكار وُ نهان

دهانی خونالود

   كه يكبار به تبسمی فرخنده دسته گلی پيشكش آزادی هديه كرد

چشمانی باز         با نگاهی ثابت

اين منم افتاده در كوچه پس كوچه های((فورست گيت )) لندن؟

من    در ميهنم هستم       همچنان كه

پرسه ميزدم وُ        پرسه می زنم خيابان های پر از نارنج شهسوار را

همچنان  كه

نفتكش ها را نگاه ميكردم وُ       نگاه ميكنم  درآبهای آبادان

همچنان كه

در فوزيه ی تهران    با دوستان      كشته شده های‌ انقلاب را ميشمردم وُ

ميشمرم هنوز

همچنان كه

شاعر بودم وُ          شاعری هنوز بدون كتابم

همچنان كه

دختر وُ پسرم به زندان شيراز افتادند وُ      در زندانند در تبريز

همچنان كه

همسرم خودكشی كرد در مشهد وُ           خودكشی ميكند در كرمان

مادرم؟                در زاهدان از غصه دق كرد

وپدر؟

دستفروشی  روشنفكر كه از پنجره ی انبار  كتابش در اصفهان

به جهانی می نگريست تُهی از شقاوت

 در كوچه پس كوچه های مِه گرفته ی ((فورست گيت)) لندن

                                                                      شاعر !

جسد پناهنده ای روي زمين هست

پليس ها              دور تا دورش 

لندن   ۳ /۴/ ۲۰۰۴