دوستان عزیز برای ورود به سایت اصلی تیرداد نصری اینجا کلیک کنید..

به دنبال این شعر ...مقاله بسیار خوب برزویه فرخ سیر را به خوانندگان

 گوشزد میکنم.

وبه دوستانی که فرصت نشد اطلاع بدهم/خوانش روایی شعر نیما

(ویا :خوانش روایی نیما از زبان )را  به وب (جمع خوانی شعر معاصر )

 دعوت میکنم  .

ضمنن مهرداد عارفانی زحمت کشید و چند مقاله مرا ازنشریات  به

سایت خودش اورد. دو سه تا از این تحلیل ها ...اساسن گم شده بود .

نکته این که :مهرداد عارفانی این تحلیلها را به صورت عکس در سایت جازما

اورده که البته خواندنش به راحتی اثری تایپ شده نیست.

تایپ انها نه درظرفییت من بود و نه در ظرفییت مهرداد.

 چه زمانی این تحلیلها تایپ میشوند ؟ اگر دوستی فرصت این کار را داشت

و تایپ کرد (هر کدام را ) خوشحال میشوم باخبرم کند .

این دشواری ...به واسطه هک شدن جازما در چند ماه پیش امدو به

جستحوی حمید تقی ابادی(به سین ) گره خورد. 

از حاشيه ها

از سری شعرهای ((محله ما )) -۱۳۷۷

همانطور كه شنبه های ما

هما نست كه دوشنبه های ما

يا چهارشنبه وُ پنج شنبه های ما.........

وهمانطور كه

روزهای هفته  همه شبيه همند  برای يكی مثل ما

( وهمانطور كه    اين پنجره   هميشه هما نست كه بود :

غبار آلود

     كه از آن

            دنيا

فقط خيابان خاكي ی روبروست ، با آن خانه های سرهم بندی شده ی

بدون هيچ مجوزی         اين اطراف

همانطور هم         منتظرم  :

در انتظار از پله سرازير شدن تو

سريع

از پله ها سرازير ميشو ی  -  دوسه پله يكی

پرخاشگر ،عصبی

              بر عليه شقاوت من     جُبن من

برعليه ((چكنم چكنم.....چه كاری از من ساخته است )) من

وبر عليه ((فردا روز يگری ست    چه ديدی

ميشود فكر ی كرد.......امكان گشايشی هست  ))

بر عليه گرد وُخاك محله – بر عليه هرج وُمرج اول صبحدم ايستگاه اتوبوس

برعليه روزنامه خوانی ی من  - گوش دادنم به  راديو

عليه اخطار شهرداری وُ...درس وُكتاب بچه وُ...برعليه مد رسه

از پله ها سرازير ميشوی –چند پله يكی

وزير اسمان شب (كسی نميبيند. بجز من و تو ، از پنجره اين چهارديواری) :

خيابان به خيابان       ميدان به ميدان

ميروی ........تا كمی سبك بشوی  .

آنجا....................................

+

و آنچه در اين چهارديواری به گوش ما (تو و من ) ميرسد

                                                     صداي تُفي ست  كه

هيچ وقت نگفتی ، به چه چيز  .....

ويا به چه كس ........

هزار و سيصد و هفتاد و هفت

            صفحه  ، شامل :

    1-    تحليل بسيار جالب برزويه فرخ سير

     2-  يادداشتي از خودم در باره خواندن در زماني -  خواندن همزمانی( درك ماقبل سوسوری –درك رولان بارتی )

         3- نكاتي براي چند پهلوان ادبيات معاصر

    يك اشاره مهم  :

  شما مقاله برزويه را قبلن خوانده ايد . در همين صفحه و ودر وب حلقه شاعران نور.

  تحليل  نظري ي برزويه فرخ سير را دو باره در وب خودم اوردم با يك تفاوت كوچك نسبت به خود مقاله اصلي .

  جملاتي كه با قلم زرد پر رنگ شده  نظرات توضيحي ي خود من است نسبت به نكته  و نكاتي كه برزويه فرخ سير به ان

اشاره داشته . 

اين تحليل فرخ سير  ، بسيار منسجم بود ومن به نويسنده اين تحليل تبريك ميگويم بابت انسجام درون اين تحليل .

اين تحليل  ، البته كه قادر نيست كه اصل  ( قابلييت خواننده در مناسبتش با متن =خواندن همزمان ) را ( به گونه ای عملي )

به خواننده بياموزد  ، چرا كه ( گستره افزايش قابليتهاي خوانش شعر سپيد  ) يك امر دو طرفه ي فني است  :هم ميبايد نمونه های

ان را جلو روي خواننده مولف شعر گذاشت  و هم ،متوجه اين نكته اش كرد  كه :...اينها فقط نمونه اند ...اصل خود تويي و و

حجمي كه از اين نوع خواندن در ذهنت داري )

تحليل فرخ سير  ، يك اغاز فكري ست براي مسيله ارتباط ميان (خواندن همزمان  -  و توانايي ی خواننده )

اين نوع خواندن  (قبول داشته باشی يا نه ...چيزي در باره اش شنيده باشي  يا نه )  يك امر فني  است .به ان ميتوان نام علم هم

نهاد.

خود مقاله  برزويه فرخ سير  ، ناگفته نگذارم كه تا اين لحظه  ، با بافتي مدرن نوشته شده  : يعني تا لحظه اي كه شعري را از وجه همزماني تحليل نكند

اين مقاله او نشانه اي است  از اختلاف مابين درست بودن يك  نظريه........و هيچ اجراي عملي از اين نظريه در هيچ شعر ي نداشتن.

من اين اختلاف را ...همه جا با خودم حفظ ميكنم .

يك وقت دلخور نشويد .

اهمييت مقاله اش  ، سر جاي خودش محفوظ است.

                                                                       تيرداد نصری

         برزویه  فرخ سیر

با سلام خدمت جناب نصری

آیا منظوراز تحلیل در زمانی برخورد با متن (نه اثر) در نقطه تاریخ تولد خود می باشد؟ یعنی به عنوان  مخاطب در زمان به عقب حرکت نموده و متن را در

 محدوده زمانی - مکانی سرایشش مورد تحلیل و بررسی قرار دهیم؟

اگر جواب مثبت است آیا این امر امکان پذیر می باشد(....امكان پذير ، كه بله. ولي كافي نيست ......انچه كه در توضيح بيشتر از در زماني و همزماني نوشته ام علل

 زباني و انديشه اي رد ان را از زبان سوسور وبارت نوشته ام )؟ درواقع برای این گونه تحلیلی نیاز به ۲ اتفاق ، اول در حوزه زمان و دوم در حوزه هستی شناختی

 می باشیم .

اگر به زمان به عنوان مفهومی خطی معتقد باشیم وهمچون جان تیلور برای حرکت جهان معتقد به نوعی دالان زمانی باشیم، بلی، می توان به راحتی در نقطه ای از این

 دالان ایستاد وبه عقب برگشت. اما به راستی در این مفهوم خطی زمان، آخرین نقطه زمان حال، درکجای این جهان در حال زندگی است؟ آیا چنین برخوردی با زمان

 برخوردی فریزر شده برای سرنوشت محتوم متون مختلف نیست؟

از طرفی دیگر شعر در لحظه اتفاق می افتد،اما این " لحظه " لحظه ای در زمان نیست، بلکه لحظه ای در منطق ( زبان شناخته شده ...زبان روزمره در گفتار ...علم

.......شاخه های ديگر ادبيات و هنر ...سينما ......تجارت ...سياست ....كه كلن من ان ها را جهان نثر دسته بندي ميكنم ) است و شاعر با دست بردن در این منطق باعث

 ایجاد حساسیت و کنش در تمام امکانات جامعه می شود ( به نظر من اين نتيجه گيري كمي رمانتيك است .....شاعر  فقط باعث ايجاد حساسيت و كنش در امكانات زبان

 محلي( ملي  ) خودش ميشود ....كه البته ايجاد حساسيت و ايجاد كنش در سطح فر مهاست  و هر زمان كه به توده جهاني مصرف كننده زبان معتقد شد و ان را اجرا

كرد در اثارش  ، خودش رابه ايجاد حساسيت و كنش در سطح انديشه منتقل كرده   )

. بنابراین با این تعریف در حوزه هستی شناختی نیز برای تحلیل در زمانی باید به افقی و احد با متن دست پیدا نمود. افقی واحد در حوزه معناشناختی و روش شناختی.

 آیا به اعتقاد شما می توان به چنین افق واحدی با حافظ یا شکسپیر درحوزه معناشناختی و روش شناختی دست یافت ؟

امروز می دانیم که مفاهیم علمی ای مثل جرم، وزن، سرعت و... که دانشمندی در قرن ۱۸ به کار می برده مفهومی بسیار متفاوت برای دانشمند قرن ۲۱ پیدا کرده است.

 درواقع مفهوم جرم در قرن ۲۱ با مفهوم جرم در قرن ۱۸ متفاوت شده است، حال در حوزه ادبیات مسئله بسیار پیچیده تر خواهد بود.

آیا می  توان به ادغام افق ها (نه نزدیک شدن افق ها) امیدوار بود؟ وبعد اگر هم چنین امکان ناپذیری  امکان پذیر شد، آیا چنین افقی دارای ارزش زیبایی شناختی بیشتری

 نسبت به سایر افق هاست؟ آیا هنوز به وجود سایه مقتدر بر متن و امکان بازگشت مولف به متن اعتقاد داریم؟ یا مولف را تنها فیگوری مدرن می دانیم برآمده از

 ساختارهای ایدئولوژیک جوامع مدرن وهمچون بارت و فوکو به مولف بنیادین یا غیبت مولف معتقد شده ایم؟

و باز سوالم را تکرار می کنم : آیا اصولاْ امکان تحلیل در زمانی وجود دارد؟

2-اگر منظور از تحلیل همزمانی، برخورد با متن به عنوان بخشی از تولیدات کل جامعه مولف که به صورت موازی و عرضی در ارتباطند، می باشد در واقع می توان گفت که تمام متون خود نوعی تحلیل همزمانی هستند. با توجه به تئوری بینا متنیت ژولیا کریسته وا و رولان بارت تمام متون را می توان حاصل نوعی دیالوگ درون متنی و بیرون متنی دانست، که به صورت خودآگاه و ناخودآگاه، بین متن و تمام ادبیات جهان اتفاق می افتد. به عبارتی هر متن مصادره کننده تمام امکاناتی است که وجود داشته و ارائه آن در ساخت های جدید می باشد که این امر تنها بوسیله متنی می تواند اتفاق بیفتد که دارای نوعی تحلیل همزمانی در خودآگاه و ناخودآگاه خود بوده باشد. به معنای دیگر در ابتدای تمامی سطرها دونقطه(:) علامت نقل قول وجود دارد. اما مولف به قول بورخس با داشتن نوعی دقت جادویی کاری می کند که مخاطب به وجود این علامت پی نبرد که اتفاقا در آثار بورخس چه در حوزه نقد و چه در حوزه تالیف شاهد نوعی تحلیل همزمانی هستیم که به بهترین نحو انجام گرفته است.

به اعتقاد من این نوع برخورد با متن و زمان یکی از مهم ترین ویژگی های نگاه پست مدرن می باشد ( نگاه پست مدرني به متن وزمان......نكته جالبي است. ان را هم

ميگذارم كنار فلسفه پست مدرن  ، منطق پست مدرن ،  زيبا شناسي ي پست مدرن ، فرهنگ پست مدرن ، اخلاق پست مدرن  ، و.......ودر شعر  ، ميگذارم كنار فرم

 پست مدرن  ، محتواي پست مدرن ، اجراي پست مدرن  ) که به گفته " لری مک کافری " این عدم برخورد خطی با زبان ومتن باعث شده که پست مدرنیسم هم از

 طرف لیبرال ها و هم از طرف چپ ها متهم به تاریخ گریزی و عدم توجه به آن شود.

تحلیل همزمانی نوعی قابلیت در مخاطب است ( اين ، لب اللباب مطلب بود ......اصل همه ي قضايا  ! ومهمترين نكته از نظر من ...قابلييت مخاطب  ! ) که می تواند د

 برابر تمام متون، چه کلاسیک و چه امروزی، انجام شود و ربطی به متن به عنوان ویژگی ذاتی اش ندارد. در واقع اینجاست که می توانیم " اراده معطوف به خواندن

مخاطب" را جایگزین "اراده معطوف به قدرت" نیچه نمائیم.

۳- جناب نصری، شما اشاره نموده اید که : " آن درزمانی وهمزمانی و این ماقبل سوسوری و رولان بارتی حدودا یک معنا می دهد." می خواستم بدانم آیا تحلیل من درست است؟

درک ماقبل سوسوری از زبان به عنوان  ابزاری برای انتقال مفاهیم، که از مجموعه واژگان تشکیل شده و هریک از این واژگان به صورت ازلی - ابدی نشانگر یک

مصداق خارجی هستند، به عبارتی زبان به عنوان سیستم معنازایی بسته، منفعل وغیرکنشگر، زبانی است که در تحلیل در زمانی مورد استفاده قرار می گیرد ویا نگاهی

 از نوع تحلیل درزمانی برای بیان خود به چنین زبانی نیاز دارد. زیرا تحلیل در زمانی دیالوگ با متن نیست بلکه درواقع نوعی پذیرش متن  واقتدارپذیری است. دیالوگ

 زمانی معنا میدهد که شما از موضع هستی شناختی خود با موضع هستی شنا ختی متن برخورد کرده ودر فضای خالی که طبیعتا بین این دو موضع وجود دارد، ایجاد

 پایگان هستی شناختی جدید کنید. مارک آلن میگوید: " شاعران بزرگ ما دیگر خواننده ندارند، معتاد دارند " واین بلایی است که ما بر سر بزرگان خود آورده ایم و به

 جای گفتگو با آنها تنها بیننده آنها شده ایم. ( اين نكته اي كه اشاره كرده اي توضيح ديگري است از همان نكته اي كه قبلن به ان اشاره داشتي  ، يعني ان جا كه اشاره

كردي  تحليل همزماني نوعي قابلييت مخاطب است )

در واقع انسان امروزی با توجه به یافته های علمی مثل نظریه نسبیت، اصل عدم قطعیت و یافته های فلسفی کانت، ویتگنشتاین، اگزیستانسیالیست ها و همچنین سینما

 وتلویزیون و... دیگر نمی تواند نگاه قاطعی به جهان داشته باشد و طبیعتا چنیت انسانی نمی خواهد که برای بیان خود از زبانی اقتدارگرا استفاده کند.  نگاه "مابعد

 سوسوری ،بارتی" به زبان به عنوان یک دستگاه نشانه شناسیک و جانشین ساختن رابطه سه وجهی دال- نشانه- مدلول  به جای رابطه دو وجهی  واژه - مفهوم ، بیانگر

 این امر است.

در این نگاه پل متحرکی بین دال و مدلول قرار ميدهد به نام نشانه ، که بر اساس شناسنامه متن می تواند زاویه اش را تغییر دهد و یا اساسا جا به جا شود. در این حالت

 زبان تبدیل به کنشگری فعال می شود که می تواند بر اساس "هستی شناسی" ، " معناشناسی" و " روش شناسی" مولف ، خود را برجسته نماید واین شاید همان متزلزل

کردن معنای جهان بوسیله نوشتن باشد که مورد نظربارت بود.  در این حالت زبان تبدیل می شود به دستگاهی پر از نشانه زبان شناسی تهی که بر اساس موقعیت متن این

 نشانه ها معنا می گیرند. همان طورکه باختین معتقد است معنا را فقط در مناسبات میان افراد می توان ساخت و معنا فقط در مکالمه ایجاد می شود. بنابراین فکر می کنم

تحلیل "همزمانی" تنها در سایه چنین نگاهی به زبان امکان پذیر است. زیرا اگر نتوانیم نشانه ها را از معنا های قبلی تهی کنیم ، در این صورت نخواهیم توانست از

 موضع خود نشانه ها را به صورت جدیدی معنادار کنیم. انسانی که حقیقت برای او امری یافتنی نیست بلکه ساختنی است نیاز به چنین زبان و نگاهی به آن دارد. نگا

 بارتی به زبان برای مولف امکان ایجاد تعارضات درون متنی و بیرون متنی  بین متن و تاریخ(زمان) را فراهم می کند بدون اینکه ساخت اثر دچار مشکل شود.

تحلیل در زمانی - اگر امکان پذیر باشد ـ در بهترین حالتش تحلیل سترونی است زیرا تنها می تواند انتقال دهنده معنا باشد نه تولید کننده معنا. که شاید برای یک مورخ یا

 در حوزه نقد های روان شناختی و جامعه شتاختی کارایی داشته باشد ولی پیوند هنرمند با گذشته که تنها پیوند زیست شناسانه نیست. بنابراین متنی نیز در سایه تحلیل

 درزمانی از نو نوشته نمی شود بلکه تکرار می شود. داشتن یک نگاه انتقادی و دیالکتیکی از طریق تحلیل در زمانی و با استفاده از زبان ماقبل سوسوری امکان پذیر

 نمی باشد.( به عبارت ديگر ......تحليل در زماني  ، خواندن ِ بدون نقد و خواندنی بدون هيچ منش جادو زدايي  ست . و جهاني جادو زده است .با ان هم موافقم ! )

                                                                ۱۹/۶/۸۶   برزویه  فرخ سیر

     اقای  ابولفضل حسنی

             این سانتی مانتالیسم تو هیچ در بسته ای را باز نکرد که هیچ

           یک قفل سنگینتر برای خواننده و شعر شد.

ابوالفضل حسنی !  اين كامنت خصوصی تو  ، از ان كامنتهای عجيب و غريب روز

 گار است  :..........لينك مرا از وبت  ( جلوی چشم همه پاك ميكني ) و انوقت كامنت

خصوصی ميگذاری ! ...عجب ادم خيلی خوبی هستی تو !....چه رمانتيك !

البته  ، اين اولين بار هم نيست كه لينك مرا پاك ميكنی !!

دومين بار است كه در عرض كمتر از دوماه  اين كار راكرده ای (عجب ادم فراموش

كاری هستی  تو !   )....طی اين دو ماه ...اين همه بالا و پايين زدن ؟؟....سوال را

عوض بكنم ؟؟

خوب ، عوض ميكنم ! سوال اين  از اب در امد : غير لينك من ....لينك شخص ديگری

را هم پاك كرد ه ای .....؟ ويا فقط و فقط وفقط  ، لينك مرا ؟؟....اگر جواب مثبت است

انوقت بايد نوشت :...حسنی ! چقدر ادم با هوشی هستی تو !

البته اين فقط اين تو نيستی كه لينك مرا نوشتی وپاك كرد ی !! يك جوان پانزده ساله

 اي هست به نام  ارمان صالحی .

اوهم همين كار راكرد !..لينك مرا نوشت و پاك كرد .

سوال اين است  : ...چه وجه مشتر كی هست ميان يك جوان 15- 16 ساله و يك

حسنی 35 -40 ساله  ؟؟

جز اين كه بنويسم (چه اداهای بچه گانه ای  حسنی ! )..چه بنويسم خوب است ؟؟

اما نه ! چيزهايی هست كه ميشود نوشت :

پهلوان !...پهلوان های ما وقتی يكي دو استكان بالا مياندازند ننشينند پشت ميز كامپيوتر

و اينقدر با دكمه های كامپيوتر بازي نكنند.مگر مجبوريد ؟..يك كار ديگه بكنيد ....هر

 كاری بجز بازي با دكمه ها .......

اين سانتی مانتاليسم تو بسيار بسيار قديمی و كهنه  و از رده خارج است. نان و نمكی

كه اشاره ميكني مال 8 سال پيش است ..........نانش هم نان سنگگ بوده . نمكش هم از

 همين نمكهاي ارزان توي هر بقالی .اينجور سانتی مانتا ليسم ارزان  ، پيش من

خريدار ندارد اگر پيش بعضی ها خريدار دارد .حالا خوب است ننوشتی به حق شام و

 عرقی

كه با هم خورديم !!!...چون من يادم نميايد عرقي با كسی خورده باشم .(هر كه ميخورد

نوش جانش ...گوشت بشود به تنش  )

قطعات ادبی  ی من  ، به هيچ وجه مسوول سانتی مانتاليسم هيچ بزرگواری نيستند چه

برسد به بزرگواری مثل حسنی. از خداد سال پيش هم ميدانستی كه اخلاقن همه اجازه

دارند جلو من پايشان را دراز كنند .....استكان بالا بيندازند ......فحاشی كنند ...و.....و..

ولی از من نخواهند كه مثل انها پايم را دراز كنم .....وعربده بكشم يا استكان بالا

بيندازم.

حالا چند پهلوان پيدا شده اند وهر كدام ميخواهند مرا به سمتی‌بكشند كه مايلند ! !

خوب ! اگر قرار باشد به ساز ی برقصم  ( من ميگم به ساز هيچ كسی نميرقصم و

 شما پهلوانها هر كدامتان مايليد به تك تك  ساز های شما برقصم ؟؟؟ )...عجب هوش و

حواسی داريد شما پهلوانها ی ادبيات معاصر كه با اشاره انگشت ...لينك كار های يكي

 را ( و فقط همين يك نفر  را ) پاك ميكنيد و حق خواننده را از تماس كامپيوتر ی با

كار ديگران ،‌ملا خور ؟؟

از تو خوانده بودم كه  (حق تحول تاريخی  تعويض شعر سپد معاصر ايران  ) را به

گردن گرفته ای .... اما نميدانستم ميان تعویض تاريخی ی شعر سپيد ايران و پهلوان

 گری رابطه ای هست .

كجا بودم ؟؟

جايي كه به رگه هایی از فاشيسم اشاره كرده بودم  ؟؟

امروز يك چيزي گفتن و 24 ساعت بعد چيز ديگری گفتن .........فقط به درد گيج

كردن ميخورد  ،همان چيزی كه خيلی ها از بابتش از تو مينالند

ولی سوال اينجاست : تو ...چهل سال ميخواهی با سانتی مانتاليسم ارزان قيمت زندگی

ات را طی كني ؟؟

به هر حال ...لينك سعيد دارایی را پاك كردي. من را هم كه پاك كردي .  من فقط

همان كاری را ميكنم كه از اول هم گفتم  : فقط وب هایی را لينك ميكنم كه وب مرا

لينك كرده باشند.البته ميماند به وقت مهندس ما .

جهت بزرگ نمایی لطفا روی تصویر کلیک کنید

به حامد ر مضاني

خسته نباشید

من همیشه به این وب سر میزنم....خیالت را راحت کنم.

یک بار به نظرم مطلبی در یک کامنت از تو خواندم که :.......خوب است نصری در باره

 
تحلیل همزمانی و تحلیل در زمانی توضیحی میداد.

   دو شعر

۱-  یادداشتی کوتاه در طولانی ی قبل از دق مرگی      کار  ۲۰۰۶ 

۲-  حالا حقیقت        کار ۲۰۰۲   که قبلن در وب دوستان منتشر شد ولی

با غلطهای تایپی و پریدن دو سه جمله .

اول یک یادد اشت  :

يك ياد داشت برای بزرگوارانی كه.......

كامنت دعوت برای خواندن و تحليل اثارشان ميگذارن:

عجيب است برای من

وقتی صفحه وب من در لينكها ی شما نيست ، اين دعوت برای خواندن و تحليل هم  از

ان حرفهاست.  نيست ؟...بشتر شبيه به يك جوك ميماند. نميماند ؟

ميماند فقط اين يكي كه : اول لينك كنی و بعد از يك مدت لينك مرا پاك كنی .

ميبخشي ...من اين گونه شاعران را كمي خطر ناك ميبينم....خطرناك از بابت بي كاری.

فقط اين يك نكته اخلاقی را هم گفته باشم كه :...............

يادم رفت. مهم نيست ...نبود........

اما نه  ، خودمانيم ...بد هم نيست كه به اطلاع بعضی از پهلوانان(  ازا ازا خيلی پهلوان

 شعر معاصر ) برسد كه همان موقعی كه به  اين پابرهنه ی اين طرف اب  ، كه يك

موقع هایی ان طرف اب ميپريد سلام كرديد و حال پرسيديد ......ميبايد حواستان را جمع ميكرديد.

به هر حال ...سوال همان سوال هميشگي است  : اقا و خانم محترم !......حواستان

كجاست ؟؟

ياد داشتی كوتاه در طولانی ی قبل از دق مرگی

خاموش ؟ ؟

همه جور حرف زدن ها را    به قول شما خود حرف زدن را

                                                               خاموش كرده شدم

وقدغنم از

نگاه كردن      فكر كردن       تصميم

بالا پريدن از ذوق انعكاس جهان       در فكر

             و انعكاس فكر              در دنيا

فكری ام كرده اند  ؛

    تنگ بلور آب اين بالا

         از زور خل شد نم

          شيرجه زده ام به هوا............

نفس زنان       من

له له كنان        من

كف جرعه ای آ ب       من

.....ولو شده ام اين پا يين

لندن  بيست و دو م جولا ی دو هزار و شش

به اینجا اوردنش از بابت جمع و جور کردن نوشته ها بود. با این ذهنییت که دارای بار ادبی هستند.

ان بخش نظر نویسی هم ..همینجوری برای خودش کار میکنه.اگر مایلید مینویسید

اگر هم نه که نه.

میدانم که مهمترین مشغله مشغله  (وقت ) است.

ضمنن کامنتهای مشکوک و با ادرس های جعلی و بی نام منتشر نمیشن . با عرض

معذرت از انهایی که

عادت دیرینه برای اینجور جولانها دارند.

۱- به مازیار عارفانی

حالا تو هرچه هستی من ان هستم        من را بخوابان

واین لحاف اینه را هم به روی من بخوابان

و ناگهان صدای گفتن او می اید     و مرا می گویاند

این چیزها راکه حالا گفتم می گویاند

انرا که اورانده، می گویاند

او کیست؟           ان کسی که مرا می گویاند؟

من را بخوابان     من را بیاوران و بخوابان

و حالا    بی بازگشتگی ام         را کامل کن        دیگر نیاوران      خوابیده ام دیگر

ای اوراننده!       ای اورانَندگی        من را         دیگرنیاوران

مازیار عزیز
این مثالی که از براهنی اوردی یک نمونه عالی از (پوک بودن ) کلمات است . بی گناهانه  / کنار هم چسبیده.
سرتا ته این روده درازی (در این بند ) با ان  (لحاف اینه ) که خیلی ذهنی است این ( لحاف اینه ) ........چیزی از اهمییتی که تو در نظر داشتی برنتاباند.که بر عکس .
ان (بی باز گشتگی  ) هم ..در این بند ...از ان شاهکارهای زبان فارسی است که معادل (برنگشتن مرا ) ست: هم در ادبیات پدر مادر دار ...هم در عامه .
ان نکته ای هم که در باره (متاثر بودن پگاه احمدی از همسر سابقش ) نوشتی یک طرفه به نظرم امد .چطوری دو نفر که با هم زندگی میکنند از هم تاثیر نپذیرند ؟؟
حالا فقط پلیس میتواند ثابت کند که پگاه احمدی از علی عبد لرضایی متاثر شده و یا برعکس .
ما پلیس قضایی داریم ولی تا تشکیل پلیس ادبی .....تکلیف چیست ؟
اینطوری ....کار چند ین ساله پگاه احمدی را نمیتوان به علی عبدالرضایی ....فروکاست.ضمن اینکه : ...وقتی به (دهه ) معتقدی .....معنی دهه
هم این است که بخش وسیعی از مولفین (عمومن جوان ..از نظر سنی ) میخواهند به طور مشترک و با یک دهان ........(کلمه  ای ) را بگویند .
چنین جرکت دسته جمعی ای ...فواید و عوارض خاص خودش را دارد....
به هر حال ..خسته نباشی . من سعی میکنم با دقت بیشتری این مقاله را بخوانم.
هر چند ان بخش های اخری ...به علت استفاده زیاد از رنگ سبز ...خواندنش به مشکل برخورد.
ضمنن سعی نشود با این یاد داشت کوتاه..برخورد شود.اگر مخالفی  اجازه انتشار این کامنت را نده ....نه مثل بعضیها ( اول اجازه انتشار ....بعدش هم ناله.)
ان نکته ای که در باره پگاه احمدی نوشتم ....در مورد زیبا کزباسی و علی عبدالرضایی هم صدق میکند . ضمن اینکه از مثالهایی که زدی در مورد پگاه و عبدالرضایی...من مشابهتی ندیدم.در اینصورت باید گفت که : ...ان بخش ..کمی شتابزده نوشته شده.

۲- مازیار عارفانی به تیرداد نصری

 با سلام به اقای نصری
اصلا نه تنها من به خود اجازه نمی دهم که با یاد داشت کسی برخورد کنم و اگر کسی هم این کار را بکند فوری برخورد خواهم کرد ، به جای ناله زدن... اما اگر مسئله بحث ادبی باشد مخلص هر کسی هم هستم... نمی گذارم اینجا دیگر جایی شود برای غرغر زدن و شاخ و شانه کشی و فحاشی که مد شده امروز ها و دیگران را نردبان کردن البته به بهانه هایی... نه چاپلوسی می کنم و نه دوست هم دارم چاپلوسی بشنوم...
درباره ی پگاه احمدی و علی عبدالرضایی اما باید بگویم این نظر من بود و چندان شتابزده نبود. من به این قضیه معتقدم و این برداشت من است.خیلی ها هم معتقد بودند جریان بر عکس است. شاید هم اینطور باشد. درباره ی زیبا کرباسی را شما از نزدیک میدانید و حتما درست است. اما در مورد پگاه من نظرم چیز دیگری ست. درباره ی تاثیر شاعران هم دوره و همخانه هم دقیقا حق با شماست. من این حرف را قبول دارم... اما این دو نفر کمی کپی هم شده بودند. اگر اسم شان را می گرفتی از پای کار نمی شد تشخیص داد اثر مال کدام شان است... این شاید بد نباشد... اما مهم این است که اثر امضا نداشت... یا بهتر است بگوییم ممکن بود دو تا امضا داشته باشد... اما پگاه اواخر دهه ی هفتاد شدیدا به سمت شاگردان براهنی و ان ساز و کارهای شعری گرایش یافت... او زود تحت تاثیر قرار گرفت اینبار اما... البته مسلما پگاه هم بر شعرهای علی تاثیرگذار واقع شده است و در این هیچ جای شکی نیست...کلا خیلی ها در شعر علی هستند... اما علی بالاخره خودش است... منظورم از علی عبدالرضایی اثار اوست... من دارم درباره ی اثر حرف می زنم... درباره ی زیبا هم هیچ از او بعید نیست که خیلی چیزها را برای خودش برداشته باشد... این دیگر بر می گردد به ذکاوت زیبا که ان چیزها را بتواند به نام خودش کند... من از ایندگان شعر دهه ی هفتادم و قضاوتم از روی تاریخ است... زیبا باید اینده را برای قضاوت روشن کند... شاید درباره پگاه اشتباه کرده باشم... شاید...اما من تاثیر علی را بر او بیشتر دیدم تا تاثیر پگاه را بر علی ... شاید هم تاریخ و گذر زمان سبب شد من اینگونه قضاوت کنم... شاید...

  ۳-  تیرداد نصری به مازیار عارفانی

مازیار عزیز ...خسته نباشی.
خلاصه ی دانش شاملو در مورد شعر این است  : گرفتن شعر......و اموختن شعر.
معتقد بود که خیلی ها ....شعر را (گرفتند که چی متواند باشد )ولی اعتقاد نداشت که (اموحتن ) را هم از پسش بر بیایند.
این دومی ..یعنی (اموختن  ) را یک پروسه طولانی (تا اخر عمر ) در نظر بگیر  .
از این جاست توانایی جدا کردن فرم و محتوای شاعرانه از هم ....به دو معنا : یکی اینکه ...بتوانی فرم ومحتوای  هر اثری را از هم جدا کنی و یکی به یکی به ذهن بیاوری ....وهم اینکه  : اثر شعری ...گاهی فرم قوی دارد ولی محتوایی که باب طبیعت تو باشد ندارد  .قوی بودن فرم ....خودش بهتر است از اثری با محتوای خوب ولی فرم بد.
ماها ...مشکل فرم داریم .....محتوا در زمان بسیار طولانی تر به مدارج شریفتر و فراگیرتر میرسد .
ان مثالی که از براهنی اوردی ...هیچکدام از این دو جنبه را ندارد....شاید مشکل باشد که در یک بخش از یک شعر (کاری که با شعر براهنی  کردی ) براحتی (عدم حیات فرم قوی و یا محتوای قوی ) را دید ...ولی این مثال از براهنی همان صفحه ثر کردن بود تا یک تکه از یک شعر بلند.
به بافت کلام در همان بخش مراجعه کن :بافت کلام (یا بافت یک اثر )...یکی از مهمترین ارکانهای مربوط به اثر ادبی و هنری میشوند. ما در ان بخش نمونه از براهنی
بافت واژگانی داریم ولی بافت اشیا نداریم.....بافت مربوط به مراعات المنظره  که جای خودش را دارد  ( بافتی متشکل از یک مجموعه از اشیا  در ارتباط با یکدیگر ).
اتفاقن ( بافت کلام .... )کلاسیک است :...لحاف اینه ...در این بخش ...از مشخصات سبک هندی است ......حتی پایین تر از ان ....لحافی ساخته شده از اینه .....دیگر چه میتواند باشد ؟اگر  در اینجا  ...اینه مفهوم عرفانی کلاسیک ندارد ...همان شیی مورد نظر مولف میباید به کار بیاید.
(برگشتگی ) هم در زبان فارسی سلیس ......(نه خراسانی قدیم مثلن ) جعلی است . شاید افغانها بگویند که : ..موقع برگشتگی ی من .....غذا را گرم کن وبگذار رو میز .  ولی در زبان سلیس (همان که شاعران قبل از ما خودشان را پیر کردند به خاطرش و زبان را به جلو راندند ) ما میگوییم (وقت برگشتن من ........ )
میبینی که در این بخش از کار براهنی  (خلاقییت زبانی ...و در اینجا ...خلاقیت به معنای ساختن افعال نه تنها وجود ندارد که حتی ..عقب مانده هم هست )
ان افعالی هم که به نظر میاید که از طرف براهنی در این کار ساخته شده ..در واقع ساخته نشده بلکه در یک قالب ریخته شده......و مسلسل وار ..نتیجه داده.نتیجه مکانیکی .
من دلیلی نمیبینم که در هنگام بررسی ی بخش دهه هفتاد شعر ایران..نمونه هایی اورده شود که هیچ بار زبانی و حسی ندارند.فکر میکنم مثال از پگاه هم به همین سر نوشت دچار شد .از این شاعران میتوانی مثال های بهتری از کارهای خوبشان پیدا کرد.
به نظر م کمی عجله کردی ..اینرا قبلن هم گفته بودم ؟؟..عیبی ندارد ..محض لبخند گفتم.......

۴- نظر مازیار عارفانی

با سلام
اقای نصری عزیز
انچیزی که درباره ی براهنی گفتید کاملا درست است... پوک بودن کلمات...چیزی که منطق عینی و فیزیک قابل تصوری نداشته باشد (مثل لحاف اینه) سبب می گردد که راوی دیگر این جهانی نباشد...پشت کند به جغرافیایی که در ان نفس می کشد...براهنی خیلی سپهری را زیر سئوال برد اما حواسش نبود که کاری که خودش دارد می کند از خیلی جهات بیرونی شبیه کاری ست که سپهری می کند...سپهری پناه می برد به جهان عرفانی _ شرقی با یک پشتوانه ی عظیم تاریخی... از پس شعرش از این رو همواره تاویل ها می ایند... چون سپهری دارد از منبع عظیمی تغذیه می کندبه نام عرفان شرقی...که این عرفان شرقی سبب می گردد سپهری به جغرافیای پیرامون خودش کمی بی تفاوت شود...اما براهنی این کار را هم نمی کند.
جهان دیگری را می سازد و می خواهد از همان جهان تغذیه کند...شبیه انسانی که بخواهد برای زنده ماندن چشم هاو دست ها و پاهای خودش را نوش جان کند...دقیقا مثالی هم که زدم از این نوع شعرهای خودخورانه بود... در این نوع شعرهای خودخورانه، راوی دیگر جهان پیرامونی را نمی بیند، بلکه درباره ی جهانی صحبت می کند که اصلا نیست و من می گویم که اصلا از این رو منش کلاسیک دارد...چون معاصر نیست، نمی تواند اشیا را ببیند...از اینرو به قول شما مراعات المنظره ای هم نمی تواند داشته باشد...ذهن کلاسیک اشیا کلاسیک شده در زبان را بهتر می بینند، در شرایطی که شعر مدرن اشیا را از تجربیات جامعه ی معاصر بیرون می کشد و نا خواسته اشیا نیز نو می شوند...مثالی هم که زدم از پوچی کلمات براهنی بود...مثال شعرخوبش همان شعر ((شکستن در چهارده قطعه برای رویا و عروسی و مرگ ))است که در انجا ذکر کرده ام...

به هر حال چیزی را که براهنی بر سهراب خرده می گرفت ضعف خودش نیز بود... دوری از جهان معاصر...سهراب به عرفان پناه برد... براهنی به بازی با کلمات به شکل های جدید البته در چهارچوب های کلاسیک... به نوعی هردو جهان پیرامون خود را فراموش کردند...سهراب اصلا از جهان پیرامونی حرفی نزد یا کم حرف زد ...و براهنی درباره ی جهانی که حرف می زد جهان پیرامونی ما نبود بلکه جهانی بود یکسر ساخته ی ذهن براهنی که بیشتر ذهنیتی کلاسیک داشت...جهانی بدون تصور عینی وفیزیکی... جهانی یکسر ذهنی و کلامی...چیزی که من بر ان نمی توانم نام زبانی را بگذارم...چون اولین کارکرد زبان در وجه ارتباطی قرار دارد، نه عدم ارتباط...در مورد اینکه این مثال از براهنی خیلی پوچ است من بسیار با شما موافقم... و باز هم منتظرم.

 

02/11/2005       و چون درخت گردوی كنارخيابان     ميخواست برود   خاطره ای به او سپردم           مسيری نشانش دا د م   شايعه است حالا غير چند كنده ی ناقابل نيست   در خبرهاست               حالا ميزی وُ كمدی ست  -  جايی، برازند ه       من عاشق قد وُبالاش شده بودم وُ    -   عمرِدرازش   اما   زمانی ميرسد كه همه   در مسير خودشان بايد به راه بيفتند ؛   شكوفه های كنارخيابان                  پنجره های رو به بيمارستان ها                                               پاسبان های مسلح       واگر از من بپرسی   ((بالا خره به كجاميرسند بی گناهان؟)) -  می گويم:   چند باغچه ی بالای اين محله در همين فكرند  ،                                        بی خيال سيلباران پريشب ها .                    لند ن

خلاصه  بعد از دوسال ........نيروي تصويري ي بند اول را (به نظر خودم  ) توانستم بازسازي و ديداري تر كنم.

اين كار ...جزو چند كار مرتبط با تجربه در اينجاست.تجربه اي كه حالا حالاها تمام نميشود ......من دوسه تا از اين تجزبه ها را قبلن منتشر كردم.

هم بازسازي شان ميكنم و هم با تايپ حتي الامكان  كم اشتباه.

 

تغيير        تيرداد نصری   جاده باريك روبرو...به تابستان ختم ميشود   به خانه ای   در حلقه  بهار، پاييز يا زمستان   به خانه ایدر محاصره خاطره(اسم ديگر آتش) .   سالهاست درش را ميكوبی .     بهارها    حلقه زده دوراين خانه    تخمه ميشكستند وُ   تو با دوچرخه ات        فخر ميفروختی به بچٌه محلٌها   تابستان ها    در جلو اين خانه  با توپ های ارزان  فوتبال ميزدند و   تو با پيرهن تابستانی ات       فخر ميفروختی به بچٌه محلٌها   پاييزها      بر سكٌوی اين خانه    بحث بود كه پايان جنگ چه زمانی ست   تو با ساعت مچی ات           فخر ميفروختی به بچِّه محلّها   زمستان ها   در كمال تعجّب     معنای تظاهرات دانشجويی داشت       خيلی چيزها بهم ريخته: فصلها، قيمتها، ادمها،سياستها   تووُخانواده    ديگر در آن خانهِ وسط ِفصلها نيستيد   در آن محلّه نه حتٌی-   از شهر كوچ كرده ايد   مثل چند بچّه محل ديگرتان   فقط   از لندن گاهی پر از مِه،گاهی پر از باران(وامسال تماما ًپر از خاطره)   تصويرها  خبرها       وگاهی بويی از خاك ميهن را ميگيريد   +++   بر در اين خانه نكوب   پشت در بسته          ديوارست   1/5/2005

تيرداد نصری

            دو نامه

با یک شعر مازیار عارفانی در بخش (اثار دوستان ) به نام (سرباز ) به روزم .

بخش (اثار دوستان ) و  (پیوندها ) فعال شد.

بخش (پیوندها ) به زودی کاملتر خواهد شد .

اينها   تمام    نورند

اينها   تما م    نورند در ظلما ت

يعنی چه  كه      نميبينم  .......؟

اين كه نمی بینی   شوخی نكن    دور يا نزديك        نور يعنی نور.

هر قدر هم سر ِ جايت    اين كشتی ی قراضه ی ما گيركرده به گل   وول بزنی

وچرخ بزنی دور ِخودت

وگيج بشوم   گيج بروی     گيج بيا ييم  ،

صاف و ُ پوست كنده حرف زده باشم

آنها كه نورند در ظلمات

                             نورانی اند

دست ترا و ُمراميگيرنداز طوفان توی كاسه نترسيم

گيرم كه كاسه    بزرگيش     مملكتی  -

بالا بلندی و ُقد و ُ قواره مهم نيست  نبود  نخوهد بود

مهم

قيافه و بر ُ روست     كه   نورانی ست     آ ماده ی نجات.

كفاف ميكند كه فقط دست دراز كنی سمت ِ

اين همه   همه ها   همهمه ها     آماده ی گرفتن سكان.

سمتی كه گم شده در نقشه      مهم نيست    نبوده از اول  :

دوم  :  شروع كردن و ُ جنبش

سوم  : دراز كردن دست ها  سمت اين همه روح    روح های نورانی

كه از ظلمات ميايند

                      و منتظر نميمانند

كه منتظر نميمانيم    دست     دراز كنيم  سمت دست های اينهمه نورانی

                                    سمت اين همه روح های نورانی   روحانی

كه هر چه دور بشويم      نزديكتر .

كه هر چه نزديك برويم        دورتر .

-  آنقدر غرق شده ايم سرِجامان    كه فقط استخوان و ُپوستی باقی.......

- دارند  دور ميشوند ؟..................چرا؟؟

     از سری((شعرهای بچه ها ی محله ))

	سه شنبه 26 تیر1386 ساعت: 21:4	توسط:مجمد حسن جنت امانی
سلام تیرداد زبان تان در این کار حفظ شده است ولی در ساختار و فرم نشان دادید که می توانید انعطاف پذیر باشید و اینگونه هم موفق .
وب سایت   پست الکترونیک   جمعه 29 تیر1386 ساعت: 22:45 توسط:مریم عبدی سلام براي اولين بارمي خواستم ننويسم چون بار اولم است که سرم رو به اينجا مي زنم اما مي نويسم: شعر با تناقض سنتي و کليشه اي نور وظلمت آغاز مي شود که در طول شعر هم تاکيد زيادي روش مي شه اما به کجا ميرسد؟ ودر کجا نرم مي شکند؟ از خيلي از واژه ها کارکرد نکشيديد وخيلي راحت ازشون گذشتيد مثل نقشه ، شوخي و... که خيلي حيف شدند تو اين شعر کارکردهاي بهتري رو مي تونستيد ازشون بکشيد. سطر: (مهم نيست نبوده از اول : دوم : شروع كردن و ُ جنبش ...) جالب بود خيلي ؛اما دوم وسوم نقشي به جز در پي اول بودن ندارند. کشتي هم خوب جا افتاد مخصوصن با پايان بندي ويک سوال: شعر رو با چرا تموم کرديد که علامت سوال رو با علامت سوال در ذهن مخاطب جاي بديد؟؟؟ در کل خوب بود ودر نگاه اول انسجامش منو به خودش جذب کرد. با احترام : مريم عبدي  وب سایت   پست الکترونیک     شنبه 30 تیر1386 ساعت: 12:54 توسط:حامد رحمتی شعر فرایندی در پیش گرفته است که به شدت متن را به دنیای بیرون متن ار جاع می دهد من شعر را بارها خواندم ولی چیزی که به نظرم عجیب می امد تاکید شاعر در تکرار عبارت ها بود زیرا تکرار ابزار خوبی برای تکوین موسیقی و فرم است ولی این اتفاق به ندرت در شعر می افتاد و متنارام پیش می رفت طوریکه فضای حاکم بر شعر تمام اجزای شعر را تحت شعاع قرار می داد و مفهوم بار معنایی سطرها را دفع می کرد.  وب سایت   پست الکترونیک   جمعه 29 تیر1386 ساعت: 2:9 توسط:مهدی حسین زاده  زبان ------ چیزی که در نگاه نخست با توجه به کارنامه ی تیرداد نصری به چشم می آید یک نوع دگردیسی زبانی در اجرا ست که بیش از همه چیز رخ می نماید و از افق تازه ایی در سیر حرکتی شعرهای نصری خبر می دهد. این نگاه نه تنها در رویکرد اجرای زبانی بلکه در تلطیف شدگی زبان راوی کوچکتر شده ای به چشم می خورد که زبان را به سمت کنایه و طنز نیز پیش می برد و از این رو خود وارد چرخه ایی از ساختار زبانی خود ارجاع که نشانه های خود را در متن تبیین می کنند می شود و به سوی اجرایی کلامی در شعر خیز بر می دارد: اجرا ----- (اینها تمام نورند در ظلمات/یعنی چه که نمی بینیم .......؟) آغاز گاه شعر با پرسشی کنایی متن را آماده ورود به ساحتی طنز آلود می کند:(این که نمی بینی شوخی نکن دور یا نزدیک نور یعنی نور) و نشان دادن موقعیت راوی و دیگر انی که با او یند: (هر قدر هم سر ِ جايت اين كشتی ی قراضه ی ما گيركرده به گل وول بزنی/وچرخ بزنی دور ِخودت/وگيج بشوم گيج بروی گيج بيا ييم ،) تا (صاف و ُ پوست كنده حرف زده باشم/آنها كه نورند در ظلمات/نورانی اند/دست ترا و ُمراميگيرنداز طوفان توی كاسه نترسيم/گيرم كه كاسه بزرگيش مملكتی -/بالا بلندی و ُقد و ُ قواره مهم نيست نبود نخوهد بود) چیزی که در این شعر اهمیت اساسی دارد این است که راوی ما خود راوی فرهیخته ایی است که راه نجات را می داند اما از بد حادثه در کشتی به گل نشسته ایی گرفتار امده است و به نور به عنوان تنها نجات دهنده می نگرد اما با نگاهی طعنه دار :(آنها که نورند در ظلمات نورانی اند) (دست تورا و مرا می گیرند) با آنکه می داند که در پس این نورهای نورانی و روحانی هیچ نجات دهنده ای وجود ندارد :(از طوفان توی کاسه نترسیم/ گیرم که کاسه بزرگیش مملکتی): او (راوی) حتی طوفان را هم طوفان نمی داند طوفانی که جایگاهش اقیانوس و دریاست در کاسه می بیند کاسه ایی به "بزرگی"مملکتی ...... حال بگویید این چگونه طوفانی است؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟   نگاه طنز آلود راوی در جای جای متن نهفته است و متن را در سیطره ی بازی خود اسیر می کند. حال نجات دهندگان :(بالا بلندی و ُقد و ُ قواره مهم نيست نبود نخوهد بود/مهم/ق